Lehen urratsa: Eliza, Jainkoaren Herria

Azaroaren 8an, Donostiako Seminarioa topaketarako, hausnarketarako eta senidetasunerako gune bihurtu zen. Guztira, 85 lagunek parte hartu zuten «Herria izatearen poza» prestakuntza-ikastaroaren lehen saioan. Ekimena migratzaileei eta elkarrekin bidea egin nahi duten pertsona guztiei zuzenduta dago. Helburua fedea partekatzea eta Eliza parte-hartzaileagoa, abegitsuagoa eta misiolariagoa eraikitzen ikastea da.

«Herria izatearen poza» lelopean, bide berri bati ekin diogu. Bide horrek kristau-elkarte gisa dugun nortasunean sakontzen lagunduko digu. Guztiok dugu lekua eta ahotsa Elizan. Eta guztiok dugu zer eskainia.

Zortzi talde, bizipen bera: Jainkoaren Herria gara

Jardunaldiko unerik aberasgarrienetako bat zortzi taldeetan egindako lana izan zen. Parte-hartzaileek esperientzia, kultura eta fede-bizipen desberdinak zituzten. Taldeetan, beren aurkikuntzak, kezkak eta proposamenak partekatu zituzten. Eliza izateak eta elkarte bateko kide izateak zer esan nahi duen aztertu zuten.

Taldeetan egindako hausnarketetatik bost ideia nagusi sortu ziren:

1. Zer aurkitu dugu? Jainkoak maite gaitu eta deitu egiten digu.

Jainkoaren Herria izateak Jainkoak maite gaituela eta dei egiten digula esan nahi du. Kristorengan gorputz bakarra osatzen dugu eta elkarrekin egiten dugu bidea.

Desberdinak gara eta bakoitzak bere ahuleziak ditu. Hala ere, guztiok parte har dezakegu. Guztiok dugu zer eskainia, garenetik eta dugunetik abiatuta.

2. Zer esan nahi du elkarte izateak? Harrera egin, partekatu eta entzuten duen Eliza izatea.

Taldeek elkartea eraikitzeko funtsezko jarrera batzuk nabarmendu zituzten:

• Harrera egitea: gure ateak eta bihotzak pertsona guztiei irekitzea.

• Partekatzea: fedea, bizitza, kulturak eta dohainak elkarrekin partekatzea.

• Entzutea: pertsona bakoitzak zer eskainia eta zer irakatsia duela aitortzea.

• Parte hartzea: elkarteko kide aktibo eta protagonista sentitzea.

• Elkarrekin bidea egitea: inor bakarrik edo baztertuta sentituko ez den Eliza eraikitzea.

• Testigantza ematea: gure bizitzaren bidez Jainkoaren maitasuna adieraztea.

3. Zertara sentitzen gara deituak? Fedea elkarrekin bizitzera eta konpromisoa hartzera.

Taldeen ekarpenek urrats zehatzak ematera gonbidatzen gaituzte:

• Elkarri entzutea eta harrera egitea.

• Elkartean aktiboki parte hartzea.

• Elkarrekin otoitz egitea eta fedea ospatzea.

• Denbora, espazioak eta esperientziak partekatzea.

• Besteen zerbitzura jartzea eta gure dohainak eskaintzea.

• Gure ereduaren bidez Ebanjelioa iragartzea.

• Misioa pazientziaz, pozez eta itxaropenez bizitzea.

• Zailtasunen eta baztertuak izateko beldurraren aurrean ez etsitzea.

4. Guztion artean eraikitzen dugun Eliza.

Hausnarketetan ideia batek indar berezia hartu zuen: ez gara Elizara joaten diren pertsonak soilik. Guk geuk osatzen dugu Eliza.

Ez da nahikoa jasotzea; eskaini ere egin behar dugu. Ez da nahikoa elkarteko kide izatea; parte hartu behar dugu. Eta ez da nahikoa elkarrekin ibiltzea; elkarri aurrera egiten lagundu behar diogu.

Aniztasunak ez gaitu banatzen. Aberastu egiten gaitu eta Jainkoaren Herri bakarra izatearen aberastasuna erakusten digu.

5. El mensaje que nos llevamos de este primer paso.

Las aportaciones de los ocho grupos nos dejaron un mensaje compartido que resume el espíritu de esta primera jornada:

5. Lehen urrats honetatik jaso dugun mezua.

Zortzi taldeen ekarpenek mezu nagusi bat utzi ziguten. Mezu horrek ondo laburbiltzen du lehen jardunaldiaren espiritua:

GUZTIOK GARA JAINKOAREN HERRIA.

Guztiok dugu lekua. Guztiok dugu zer eskainia. Guztiok gaude elkarrekin bidea egitera deituak.

Esaldi honek bereziki ondo adierazten du bizitakoa:

«Ez dugu bidea bakarrik egiten: harrera egiten duen, partekatzen duen eta Jainkoaren maitasuna iragartzen duen elkartea gara».

Hasi besterik ez dugun egin bidea

Lehen topaketa honek gogorarazi digu Eliza pertsonen artean eraikitzen dela. Pertsona bakoitzak bere historia, kultura eta dohainak ditu. Horiek guztiek aberasten dute gure Eliza.

85 parte-hartzaileek gonbidapen bat eta konpromiso bat jaso zituzten: ikusle izateari utzi eta protagonista bihurtzea; jasotzetik partekatzera igarotzea; eta bakarka ibili beharrean, elkarte gisa bidea egitea.

Hor sortzen da Herria izatearen poza, konturatzerakoan inor ez dagoela soberan. Inor ez da atzerritar senideon elkartean. Guztiok gaude Elizaren bizitzan eta misioan parte hartzera deituak.

Elkarrekin egin nahi dugun bidearen lehen urratsa besterik ez da izan hau.

Aurrera egiten jarraituko dugu. Espirituari entzungo diogu, bizi-bideak bereiziko ditugu eta elkartasuna biziko dugu. Eta misiorako dugun deia ezagutzen jarraituko dugu.

Herria izatearen poza elkarrekin Eliza garela aurkitzea da!