Igande honetan, mila fededunez eta ia ehun apaizez bete da Artzain Onaren katedrala Enrique Ormazabal jaunaren apaiz ordenazioa dela eta. Fernando Prado Ayuso monsinorea buru izan du Elizbarrutiko Eliza osoak alaitasun handiz bizitako ospakizunak; Gipuzkoak Jaungoikoaren Herriaren zerbitzura egongo den apaiz berriari harrera egin dio.

Donostiako Elizbarrutiak, igande honetan, irailak 13, Eliza baten bizitzan bereziki nabarmentzen diren egun horietako bat bizi izan du. Gaur arratsaldean, Enrique Ormazabal jaunak, Ordenaren sakramentua, bere bigarren graduan jaso du, presbiterotza, Artzain Onaren katedralean, Donostiako gotzaina den Fernando Prado Ayuso monsinorearen eskutik.

Ospakizuna 18:00etan hasi, eta 20:00ak aldera amaitu da. Bi ordutan zehar, guztiz beteta zegoen katedralak bat egin du, eta otoitzean lagundu dio, gaurtik aurrera Donostiako Elizbarrutiko apaiz gisa bere egitekoa hasiko duen Enriqueri.

Mila legunetik gora bete dute eliza. Bertaratutako askok zutik jarraitu dute ospakizuna, katedraleko pasilloetan barrena, besteak beste. Iraileko arratsalde epelean, Mariaren Bihotza abesbatzaren doinuen laguntzaz, apaiz-bokazio berri baten inguruan bildutako eliza osoaren poza agerian geratu da. Eurekin batera, ehun presbitero inguru, aldamenean izan ditu Enriquek gotzaina buru izan den Eukaristian.

Familiakoek, lagunek, apaizek, apaizgaiek, erlijiosoek, gazteek, hau da, Enriqueren bidea markatu duten komunitateetako fededunek parte hartu dute bere bizitzako aro berri baten hasieran: apaiz gisa, Jainkoaren eta bere Herriaren zerbitzura emango duen bizitza, batez ere kristau komunitateen, eta Gipuzkoako herritarren zerbitzura.

«Gaur, Jainkoari eta bere herriari eskainitako bizitza oso bat zabaltzen zaizu»

Homiliaren hasieran, Fernando Prado monsinoreak, ordenazioak elizbarrutiko elkartearentzat daukan esanahia adierazi du: «Gaur egun handia da Donostiako gure elizarentzat. Oroimenean eta, batez ere, bihotzean gordetzen diren egun horietako bat. Jainkoak apaiz berri bat oparitu digu».

Gotzainak, duela urtebete inguru, leku horretan bertan, Enriquek, ordenazio diakonala jaso zuela gogoratu du. Pauso hark, igande honetan, apaiz-ordenazioan zuen jarraipena, nahiz eta Prado monsinoreak azpimarratu, hau ere, ezin dela helmugatzat hartu: «Beste aurrera pauso bat eman duzu gaur. Urrats erabakigarria, benetan. Baina halere, ez zara helmugara iritsi. Gaur, gauza berri bat hasten da. Gaur, Jaunari eta bere herriari, apaiz gisa, eskainiko diozun bizitza zabaltzen da zure aurrean».

Igande honetako liturgiak, san Pauloren hitzetatik abiatuta, bere homiliaren gako nagusienetako bat eskaini dio Gotzainari: «Gutako inor ez da bere buruarentzat bizi». Baieztapen hori «apaiz batentzako bizi-egitarau oso bat» izan liteke.

Gotzainak zera azaldu dio Enriqueri; gaurtik aurrera, zure denbora, gaitasunak, proiektuak, poz eta nekeek, zentzu berri bat hartzen dute, Jaunaren esku eta besteen zerbitzura jartzen baitira.

Ordenazio-errituaren une nagusia, esku-ezarpenarekin eta ordenazio-otoitzarekin, emate eta egiteko hori, sakramentuz adierazi du. Gotzainak lehenxeago hitz xumeekin azaldu du: «Keinu xumeak dira oso, baina euren atzean zerbait izugarria dago: Jaunak bere egin eta besteengana joateko hartzen zaitu. Hori, besterik ez (eta ez da gutxi!) da apaiz izatea».

Maitasun-zerbitzu gisa ulertutako ministerioa

Sermoiaren zati nagusi batean, apaiza izateak zer esan nahi duen, eta zerbitzua gauzatzeko modua zein den azaltzen aritu da. Prado monsinoreak, Elizaren barruan, maila, edota goragoko edozein jarrera bezalako apaizgoaren edozein ulermen baztertu egin ditu.

«Bizitza ematea da. Apaiz-ministerioa maitasunetik eta zerbitzutik bakarrik uler daiteke», adierazi du, san Agustín amoris officium adierazpena gogoratuz; «maitasun-ofizioa» edo, «maitasun-zerbitzua».

Zerbitzu hori, gotzainaren esanetan, eguneroko bizitzan gauzatzen da: Eukaristia elkartearekin ospatzean, homilia bat prestatzean, hitz nahi duen bati entzutean, gaixo bati bisita egitean, maite duen pertsona bat galdu duen familiari laguntzean, bere bidea bilatzen ari den gazte bati denbora eskaintzean, behartsuagana hurbiltzean, edo Adiskidetzearen sakramentua ospatzean.

Errukia izan da homiliaren ardatz nagusietako bat izan da. Igande honetako irakurketetan oinarrituz, Prado monsinoreak, Enriqueri gogorarazi dio «Jainkoaren errukiaren zerbitzari oso berezia» izatera deitua dagoela. Eta eskaera zehatz bat egin dio: «Izan beti eraman handikoa jendearekin, eta ez inori atea inoiz itxi. Elizak, altxatzen lagunduko duten apaizak behar ditu; ez gizon-emakumeok gainean daramagun pisua handituko dutena».

«Artzainak baino lehen ikasleak gara»

Zerbitzuarekin eta errukiarekin batera, gotzainak, Kristorekiko harreman pertsonala, apaiz-bizitzaren erdigunea dela adierazi du. Pastoraltza lanen zeregin ugariek guztia betetzeko duten arriskuaren aurrean, beti, bere zerbitzuaren funtsa zaintzeko eskatu dio apaiz berriari.

«Artzainak baino lehen, ikasleak gara. Kristori buruz hitz egin aurretik, Kristorekin egon, eta Kristorekin hitz egin behar da. Besteak Harengana eraman aurretik, Hark gida gaitzala utzi behar dugu. Ez aldatu inoiz ordena hori», azpimarratu du.

Horregatik, Prado monsinoreak otoitza, Eukaristia eta Jainkoaren Hitza zaintzera gonbidatu du: «Ez zaitezela inoiz Jaungoikoaz hitz egiten duen hura bakarrik izan. Izan zaitez, beti, Jainkoarekin hitz egiten duen gizona».

Jaunarekiko harreman honi, harremanetan egongo den herriarenganako hurbiltasuna gehitu behar zaio nahitaez. Bere zerbitzuan aurkituko dituen pertsonak sakonki maita ditzala, eta ez dezala apaizgoa “urrutitik” bizi eskatu dio gotzainak Enriqueri.

«Elizak bidaltzen zaituen lekuan, maite jendea. Ez egin amets beste parrokia batekin, beste komunitate batekin, edota egoera hobeekin. Aurrean izango duzun jendea, zure herria izango da. Haiekin batera, bidea egin beharko duzu».

Hurbiltasun hori, azpimarratu duenez, premia gehien dutenengana zuzendu behar da bereziki: pobreengana, bakarrik bizi diren pertsonengana, gaixoengana, bilatzen ari diren gazteengana, Elizatik urrundu direnengana, eta baita Elizak zauritu dituenengana. «Ez itxaron beti haiek zuregana hurbiltzea. Irten zaitez zu haien bila», eskatu dio.

Presbiterio eta Gipuzkoako Elizarentzako apaiza

Ordenazioak erabat elkartzen du Enrique Donostiako presbiterioarekin. Katedralean lagun zituen ehun apaiz ingururen aurrean, gotzainak gaur hasten den anaiarteko zerbitzuaren alderdia gogorarazi dio.

«Ez ibili inoiz bakarrik. Gaur, Donostiako presbiterio honetan sartuko zara bete-betean. Begira zure anaia apaizak. Gaurtik aurrera are gehiagoak dira. Maita ditzazu. Utzi lagundu zaitzaten. Zaharrengandik ikasi. Partekatu zure belaunaldikoekin. Hurbil zaitez zu ez bezala pentsatzen dutenengana ere. Presbiterioa ez da norberak aukeratzen duen lagun talde bat. Norberak jasotzen duen anaitasun bat da».

Prado monsinoreak, ordenazioak apaizaren eta bere gotzainaren artean ezartzen duen sakramentu-lotura berria aipatu dio, eta Enriqueri, bere hurbiltasuna ziurtatu dio: «Badakizu nirekin konta dezakezula».

Ospakizunak, gainera, bokaziozko zentzu nabarmena izan du. Elizbarrutiak apaiz lanetarako bokazio berrien beharra bereziki sentitzen duen garai honetan, Enriqueren ordenazioa itxaropen zeinu bezala bizi izan da.

«Gure elizbarrutiak apaizak behar ditu. Apaiz zoriontsuak behar ditu. Itxaropena duten apaizak. Gure Gipuzkoako gizarte hau, bere argi eta itzalekin, den bezala maitatzeko gai diren apaizak», adierazi du gotzainak.

Eta zera gehitu du: «Jainkoak hemen jarraitzen du. Jainkoak beti lanean darrai. Jainkoak deika jarraitzen du. Zu, gaur gure artean egotea, horren adibidea da. Horregatik, zure ordenazioa itxaropen-aldia da elizbarruti honentzat».

Homiliaren amaiera aldera, ordenazio erritoan esandako hitzak oroimenean gorde ditzala eskatu dio apaiz berriari Prado monsinoreak: «Bai, Jainkoaren graziaz nahi dut». Azaldu duenez, zerbitzua ez da soilik norberaren indarretan oinarritzen, baizik eta deitzen eta eusten duen Jainkoaren grazian.

«Hori izan dadila zure bizitza, Enrique: Berarentzat bizi. Eta, hain zuzen ere, Harengatik, besteentzat bizi», laburbildu du.

Esker onak

Eukaristia amaitu ondoren, Enriquek hitza hartu du katedralean zeudenei hitz egiteko asmoz. Bere esker-onak Eukaristiaren zentzuan berean kokatu du: «Eukaristia beti esker-onezko ekintza da, eta Jaungoikoa goratzen dugu elikatzen gaituen dohain guztiengatik. Eta batez ere bere Semearenagatik, bere bizitza bera oparitzen digun eukaristian dagoelako».

Enriqueren lehen hitzak Jaungoikoarentzat eta Ama Birjinarentzat izan dira: «Lehenik eta behin eskerrak eman nahi dizkiot Jaunari apaizgoaren deia jaso izanagatik, eta nirekin egiten ari den salbamen istorio politagatik. Eskerrik asko, ere, Ama Birjinari, inoiz ez bainau bere eskutik askatzen, eta samurtasunez hartzen bainau bidean galtzen naizen bakoitzean».

Ondoren, Enriquek bere familia, lagunak eta bere bokazioaren hazkundea eta hausnarketan lagun izan dituen pertsona eta komunitateak gogoan izan ditu. Eskerrak eman dizkie gurasoei, anai-arrebei eta gainerako senideei, koadrilari, gotzainari, eta gaurtik aurrera partaide den presbiterioari. Eta baita diakonoei, zera gogora ekarriz; «apaizak ez dio inoiz diakono izateari uzten, eta, beraz, Jainkoa eta anaiak zerbitzatzera, eta nire bizitza ematera deitua jarraitzen dut».

Esker onen ibilbidean, Marianistas eta Erain ikastetxeak izan ditu gogoan, baita Nafarroako Unibertsitatea eta Belagua Ikastetxe Nagusia; gazteen pastorala, gazte begiraleak eta bere bidea partekatu duten arduradunak; eta Bartimeo, Effeta eta Emaus.

Esker oneko hitzak luzatu dizkie seminarioari, bertako langileei, irakasleei, lankideei, zuzendari espiritualei, hezitzaileei eta errektoreentzat, baita prestakuntza urteetan pastoral lana egin duen leku guztiei ere: Hondarribia, San Inazio parrokia, Cenaculo komunitatea, Aiete, San Sebastian Martiria, Polloeko hilerria, eta Jesusen eta Mariaren Misiolari Laneko lekaimeak. Era berean, Bide Neokatekumenoari ere eskerrak eman dizkio Jainkoaren Hitzarekiko bertan jasotako maitasunagatik.

Bergara eta bere lehenengo leku pastorala

Bereziki hunkigarriak izan dira, diakono gisa, lehen lekuan aritu zen komunitateei zuzendutako hitzak; orain apaiz gisa lanean jarraituko direnei, alegia.

Enriquek eskerrak eman dizkie Bergarako Oxirondoko San Pedro eta Santa Marina parrokiei; Angiozarreko San Migel Goiaingeruari; Elosuko San Andresi; Antzuolako Errukiaren Andre Mariari; eta Elgetako Andre Mariaren Zeruratzea parrokietako fededunei. Baita “Stella Matutina” ahizpei ere.

Eta bereziki beren denbora eta bizitza komunitate hauen zerbitzura ematen dutenei zuzendu zaie: «Eta bereziki, eskerrak eman nahi dizkizuet errealitate hauetan zuen denbora eta bizia ematen duzuen guztioi: monitore, irakurle, koruko kide, katekista eta parrokietan zenbait beharretan laguntzen duzuenoi. Eta nola ez, eskerrak eman Karlos Ostolazari bere lanagatik eta Imanol nire parrokoari bere pazientzia, jakinduria eta maitasunagatik».

Komunitate horiek izango dira, orain ere, Enriquek, ordenazioan zehar, gotzainak eskatu dion hori bizi ahal izango duen lehen leku zehatzetako bat: bere esku utzi duten herria maitatzea, bere ondoan egotea, eta bere bizitza eguneroko zerbitzura eskaintzea.

Etorkizunari ere begiratzen dion poza

Enriqueren azken hitzek are gehiago zabaldu dute egunaren bokazio zentzua. Amaitu aurretik, elizbarrutiko seminarioan gazte berria sartu dela iragarri eta ospatu du.

«Azkenik, zorionak eman nahi dizkiot Ander Diazi. Bokaziorik gabeko denbora baten ondoren, azkenean, gazte bat sartuko da seminarioan. Eta horrek poz izugarria sortzen dit. Eskerrik asko, Ander, zure ‘bai’ ausarta, eta Jaunarengan jarritako konfiantzakoa izateagatik. Inork Jainkoari eskuzabaltasunez erantzuten dionean, berak ehunda batekoa itzultzen dio. Jaso gure otoitza, eta otoitz bokazioengatik; baita bekatari honengatik ere».

Era honetan, Artzain Onaren katedralak bi ordu baino gehiagoko ospakizunari amaiera eman dio; apaiz berriaren poza, bokazioen alde otoitz egiteko eta Jainkoak deika jarraitzen duen dei berrituaren eskutik etorri da.

Fernando Pradok monsinoreak bere homiliaren amaieran egindako eskaerak, elizbarrutiko osoak gaurdanik bere ministerioan izan duen nahia laburbiltzen du:

«Gaur opari bat jaso dugu. Zaindu ezazu, Jauna. Egin ezazu Enrique apaiz, zure bihotzaren arabera. Fedez ospa dezala, egiaz aditzera eman dezala, pazientziaz entzun dezala, errukiz barka dezala, samurtasunez lagun dezala, umiltasunez zerbitzatu dezala, eta bideratzen duzun herria, biziki maita dezala».

Jada, Donostiako Elizbarrutiko apaiza den aldetik, bere bizitza Gipuzkoan erromes dagoen Jaungoikoaren Herriaren zerbitzura jartzen da.

• Gotzainaren homilia:hemen
• Argazkiak: hemen